| 1:1 |
En het geschiedt
na Sauls dood
en Davids terugkeer
van het verslaan van Amalek:
David zit alweer twee dagen in Tsiklag,
|
| 1:2 |
en het geschiedt ten derden dage:
ziedaar een man die komt uit het legerkamp,
uit de manschap van Saul,
zijn gewaden gescheurd
en –rode– grond op zijn hoofd;
en het geschiedt: als hij aankomt bij David
valt hij ter aarde en buigt hij zich.
|
| 1:3 |
David zegt tot hem:
waar kom je vandaan?-
en hij zegt tot hem:
uit het legerkamp van Israël
ben ik ontsnapt!
|
| 1:4 |
Dan zegt David tot hem:
wat is het woord dat is geschied?-
meld mij het toch!
Hij zegt: de manschap is weggevlucht
uit het oorlogsgeweld,
en ook: het merendeel
van de manschap is gevallen,
die zijn ter dood gebracht,
en ook
Saul en zijn zoon Jehonatan zijn dood!
|
| 1:5 |
David zegt tot de jongen die hem dit meldt:
hoe wéét jij
dat Saul dood is en zijn zoon Jehonatan ook?
|
| 1:6 |
Dan zegt de jongen die het hem meldt:
toevallig kwam ik terecht
in het bergland van Gilboa,
en ziedaar Saul, leunend op zijn lans;
en ziedaar de wagens en de paardenmenners
als aan hem vastgekleefd;
|
| 1:7 |
hij wendt zich achterom en ziet mij;
en roept mij
en ik zeg: zie, hier ben ik!-
|
| 1:8 |
hij zegt tot mij: wie ben jij?,
en ik zeg tot hem:
een Amalekiet ben ik!-
|
| 1:9 |
hij zegt tot mij:
sta toch stil bij mij en breng me ter dood,
want de verstijving heeft mij bevangen,-
hoewel mijn ziel nog geheel in mij is!-
|
| 1:10 |
ik stond bij hem stil en bracht hem ter dood,
want ik wist
dat hij niet meer zou leven
nadat hij gevallen was;
ik nam
de wijdingskrans
die hij op zijn hoofd had mee,
en ook de vlechtband
die hij om zijn arm had,
en doe ze nu komen tot mijn heer: ziehier!
|
| 1:11 |
Dan grijpt David zijn gewaden
en scheurt ze in;
zo ook al de mannen die bij hem zijn.
|
| 1:12 |
Ze rouwen en wenen,
en vasten tot aan de avond,-
om Saul
en om Jehonatan, zijn zoon,
om de manschap van de Ene
en om het huis van Israël,
omdat ze zijn gevallen door het zwaard.
••
|
| 1:13 |
David zegt
tot de jongen die het hem gemeld heeft:
waar kom jij vandaan?
En hij zegt:
zoon van een man die zwerver-te-gast is,
een Amalekiet, ben ik!
|
| 1:14 |
Dan zegt David tot hem:
hoe heb je niet bevreesd kunnen zijn
om je hand uit te steken
om een gezalfde van de Ene te verderven?
|
| 1:15 |
David roept één van de jongens
en zegt: treed toe, stoot hem neer!
Hij slaat hem neer, en hij sterft.
|
| 1:16 |
David zegt tot hem:
je bloed komt neer op je eigen hoofd,-
want je eigen mond
heeft tegen je getuigd toen je zei
‘ik heb hem ter dood gebracht,
die gezalfde van de Ene!’
••
|
| 1:17 |
Dan weeklaagt David
deze weeklacht,-
om Saul en om Jehonatan, zijn zoon.
|
| 1:18 |
Hij zegt:
om de zonen van Juda als booglied te leren;
zie, het staat geschreven
op de boekrol des oprechten:
|
| 1:19 |
het sieraad, o Israël,
is op jouw hoogten doorboord;
hoe zijn de helden gevallen;
|
| 1:20 |
meldt het niet in Gat,
verkondigt het niet in Asjkelons straten!-
anders verheugen zich
de dochters der Filistijnen,
anders jubelen de dochters der voorhuiden;
|
| 1:21 |
bergen van de Gilboa,
geen dauw en geen regen
over u, verheven velden!-
want dáár is besmeurd
het schild van heldhaftigen,
het schild van Saul,
niet langer gezalfd met olijfolie!-
|
| 1:22 |
voor bloed van doorboorden,
voor vet van heldhaftigen
week Jehonatans boog
niet achteruit;
het zwaard van Saul
keerde nooit leeg terug!
|
| 1:23 |
Saul en Jehonatan,
zo geliefd en zo dierbaar in hun leven,
zijn in hun dood niet gescheiden;
lichtvoetiger dan arenden waren ze,
heldhaftiger dan leeuwen;
|
| 1:24 |
dochters van Israël,
weent over Saul!-
die u kleedde in karmozijnrood vol pracht;
die u overdekte met pronk van goud
over uw kleding heen;
|
| 1:25 |
hoe zijn de helden gevallen
midden in deze oorlog;
Jehonatan,-
ligt op jouw hoogten doorboord;
|
| 1:26 |
ik ben beangst over jou,
mijn broeder Jehonatan,
je was mij zo dierbaar;
een groter wonder was jouw liefde voor mij
dan liefde van vrouwen!-
|
| 1:27 |
hoe zijn de helden gevallen
en gingen oorlogswapens verloren!
•
|
| Lees hoofdstuk 2 |