| 1 |
Hoort het woord
dat de Ene over u gesproken heeft,
huis van Israël!
| |
| 2 |
Zó heeft gezegd de Ene:
aan de weg der volkeren
moet ge niet wennen
en van de tekenen aan de hemel
niet ontsteld raken,-
ook al raken de volkeren daarvan ontsteld.
| |
| 3 |
Want de ingesleten gewoonte
van die gemeenschappen,
enkel ijlheid is dat,-
omdat ze een stuk hout uit het bos
hebben gekapt,
maaksel van werkmanshanden met de bijl.
| |
| 4 |
Met zilver en goud maken ze het mooi,-
met spijkers en hamer zetten ze het vast,
dan waggelt het niet.
| |
| 5 |
Als een staak in een moestuin
staan ze daar en spreken ze niet;
dragen?- gedragen moeten ze worden
want zelf voortschrijden kunnen ze niet,-
maar vreest niet voor hen,
want kwaad kunnen ze niet,
maar ook goeddoen is er bij hen niet bij!
••
| |
| 6 |
Géén is als gij, Ene,-
groot zijt gij en groot is uw naam
in heldenkracht!
| |
| 7 |
Wie zou u niet vrezen,
koning der volkeren?-
want u komt het toe;
want onder alle wijzen der volkeren
en in al hun koninkrijken
is er géén als gij;
| |
| 8 |
eendrachtig zijn zij dom en dwaas:
wat ijlheden moet afstraffen,
een stuk hout is dat!
| |
| 9 |
Geplet zilver
laat men komen uit Tarsjiesj,
en goud uit Oefaz,
maaksel van een vakman,
van de handen van een goudsmid;
hemelsblauw en roodpurper is hun kleed,
maaksel van kundige en wijze mannen
zijn zij geheel en al.
| |
| 10 |
Maar de Ene is waarachtig God,
hij is een levende God en een eeuwig koning;
van zijn gramschap beeft de aarde,
volkeren kunnen zijn grimmigheid niet aan.
••
| |
| 11 |
Aldus zult ge tot hen zeggen:
de goden
die hemel en aarde niet hebben gemaakt,-
zij zullen vergaan van de aarde
en van onder de hemel!
••
| |
| 12 |
Maar hij heeft de aarde gemaakt
met zijn kracht,
met zijn wijsheid de wereld welgegrond,-
en met zijn onderscheidingsvermogen
de hemelen uitgespreid.
| |
| 13 |
Als hij zijn stem doet horen
is er een gedreun van waterstromen
in de hemel
en laat hij nevels opstijgen
aan de rand van de aarde;
bij de regen heeft hij bliksems gemaakt
en uit zijn schatkamers
brengt hij de wind tevoorschijn.
| |
| 14 |
Verstomd staat dan elk mens,
hij weet eigenlijk niets,
beschaamd is elke goudsmid
voor zijn snijbeeld;
ja, een leugen is zijn gietwerk,
ze missen een geestesadem.
| |
| 15 |
Enkel ijlheid zijn zij,
een bespottelijk maaksel;
ten tijde dat zij worden bezocht
zullen zij vergaan.
| |
| 16 |
Maar niet als zij is het deel van Jakob,
nee, hij is de formeerder van alles,
en Israël
is de stam die zijn erfdeel is;
‘Ene, Omschaarde!’ is zijn naam.
••
| |
| 17 |
Verzamel van de aarde je reisgoed,-
vrouwe die neerzit in benauwing!
••
| |
| 18 |
Want zo heeft gezegd de Ene:
zie, ik slinger ze weg, deze keer,
de ingezetenen van het land;
ik breng hen in het nauw
totdat ze mij zullen vinden!
••
| |
| 19 |
Wee mij, ik ben gebroken,
ziek van de slag die mij trof!-
al heb ik gezegd:
echt, ík ben ziek en ik zal het dragen!
| |
| 20 |
Maar mijn tent is vernield,
al mijn lijnen zijn stuk;
mijn zonen zijn van mij heengegaan,
geen van hen is er meer,
geen die nog mijn tent uitspant
en mijn tentkleden laat oprijzen!
| |
| 21 |
Want de herders zijn dom geweest,
hebben de Ene niet gezocht;
zodoende hadden ze geen inzicht meer
en is alles van hun weide verstrooid.
••
| |
| 22 |
Een geluid is hoorbaar, zie het komt:
een groot beven uit het noordelijke land,-
om van de steden van Juda te maken
een woestenij, een woonstee van draken.
••
| |
| 23 |
Ik weet het nu, Ene,
dat het niet aan de mens is
wat zijn weg wordt,-
niet aan iemand zelf om voort te gaan
en zijn schreden te richten.
| |
| 24 |
Kastijd mij, Ene!- echter naar recht,-
niet naar uw toorn,
anders laat ge weinig van mij over!
| |
| 25 |
Stort uw gramschap uit
over de volkeren die U miskennen,
over geslachten
die uw naam niet hebben aangeroepen;
want zij hebben Jakob verslonden,
hebben hem verslonden en verteerd
en zijn oase verwoest.
•
| |