Naardense Bijbel > zoeken
Psalm 139 (138) • Domine, probasti. (Voor de koorleider, v. David, een musiceerstuk.) Ene, gij hebt mij doorgrond, ✡ gij kent mij.
Gij, gij kent mijn zitten, mijn opstaan, ✡ hebt begrepen mijn denken van verre.
Gij zijt de maat van mijn gaan en mijn liggen, ✡ met al mijn wegen zijt gij vertrouwd.
Want er komt geen zin op mijn tong,- ✡ zie Ene, gij kent haar geheel.
Van achter, van voren hebt gij mij omklemd, ✡ hebt ge op mij uw handpalm gelegd.
Te wonderbaar is mij dit weten, ✡ te steil, ik kan er niet bij!
Waar zal ik heen om uw Geest te ontgaan, ✡ waarheen om voor uw aanschijn te vluchten?
Als ik opstijg ten hemel, zijt gij daar, ✡ kies ik als bed de hel, zie, daar zijt gij!
Al zal ik uitslaan de vleugels van het morgenrood, ✡ al ga ik wonen achter de zee,
ook daar zal uw hand mij geleiden, ✡ zal uw rechterhand mij grijpen.
Zeg ik: ‘ach duister, vermaal mij, ✡ nacht mag voor mij worden het licht!’-
dan is ook duister voor u niet te duister en nacht is licht als de dag, ✡ de duisternis is als het licht!