| 1 |
Dan antwoordt Job
en zegt:
| |
| 2 |
tot hoelang zult ge mijn ziel bedroeven,-
en mij verbrijzelen met gebabbel?
| |
| 3 |
Nu reeds tien keer hebt ge mij beschimpt,-
ge schaamt u niet
maar ge mishandelt mij.
| |
| 4 |
Zelfs als ik werkelijk gedwaald heb,-
bij míj
zal dan mijn dwaling overnachten.
| |
| 5 |
Als ge werkelijk groot wilt doen tegen mij,-
en tegen mij wilt bepleiten
mijn schande,
| |
| 6 |
weet dan dat God zelf mij gekromd heeft,-
en met zijn net
mij heeft omsingeld!
| |
| 7 |
Zie, ik schreeuw ‘moord!’
maar krijg geen antwoord,-
ik roep om hulp
maar er is geen recht.
| |
| 8 |
Mijn pad heeft hij versperd,
ik kan niet verder,-
over mijn banen
heeft hij duisternis gelegd.
| |
| 9 |
Mijn glorie heeft hij van mij afgestroopt,-
weggehaald
de kroon van mijn hoofd.
| |
| 10 |
Hij sloopt mij rondom: daar ga ik!-
heeft als een boom uitgerukt
mijn hoop.
| |
| 11 |
Hij heeft tegen mij
zijn toorn doen ontbranden,-
en beschouwt mij als een benauwer van hem.
| |
| 12 |
Eensgezind zijn zijn bendes aan komen zetten
en plaveien tegen mij hun weg,-
ze legeren zich rondom mijn tent.
| |
| 13 |
Mijn broeders
heeft hij ver weg van mij gezet,-
mijn bekenden,
ach, die zijn van mij vervreemd.
| |
| 14 |
Opgehouden te komen
zijn die mij het naast waren,-
en die ik kende, zij zijn mij vergeten.
| |
| 15 |
De gasten van mijn huis
en mijn dienstmaagden
beschouwen mij als een vreemdeling,-
een barbaar
ben ik geworden in hun ogen.
| |
| 16 |
Tot mijn dienaar riep ik
en hij antwoordde niet,-
met eigen mond
moest ik hem smeken om genade!
| |
| 17 |
Mijn reuk
is mijn vrouw vreemd geworden,-
ik ben een stinkerd
voor de zonen van mijn schoot!
| |
| 18 |
Zelfs kwajongens verachten mij,-
kom ik in opstand dan spreken zij mij tegen.
| |
| 19 |
Van mij gruwen de lieden van mijn kring,-
die ik liefhad
hebben zich tegen mij gekeerd.
| |
| 20 |
Mijn vlees is vel over been,-
op mijn tandvel ben ik ontsnapt.
| |
| 21 |
Gun me genade, genade, jullie,
mijn metgezellen!-
want de hand van God
heeft mij getroffen!
| |
| 22 |
Waarom vervolgt ge mij als een godheid,-
wordt ge van mijn vlees
niet verzadigd?
| |
| 23 |
Wie geeft ooit
dat mijn beweringen worden beschreven,-
wie geeft
dat ze worden vastgelegd in een boekrol?,
| |
| 24 |
met een stift van ijzer en lood,-
voor altijd
worden uitgehouwen in de rots!
| |
| 25 |
Ík weet: mijn losser leeft,-
ten laatste zal hij
opstaan over het stof;
| |
| 26 |
ook nadat mijn huid aldus is geschonden:
ook beroofd van mijn vlees
zal ik God aanschouwen!,
| |
| 27 |
die ík mij zal aanschouwen,
míjn ogen zullen hem zien
en niet een vreemde,-
als mijn nieren zijn vernietigd in mijn schoot!
| |
| 28 |
Wanneer gij zegt:
hoe zullen wij hem achtervolgen?!-
en dat de oorzaak van de zaak
is te vinden bij mij,
| |
| 29 |
weest dan beducht
voor het aanschijn van het zwaard,
want gramschap
wacht de ongerechtigheden te zwaard!,
opdat ge zult weten dat er wordt geoordeeld!
••
| |