Ja, daarbij siddert mijn hart,-
en springt het op van zijn plaats.

Hoort, wilt horen
   naar het bulderen van zijn stem,-
en het gerommel
dat van zijn mond uitgaat!

Onder alle hemelen laat hij dat los,
zijn weerlicht
tot over de zomen der aarde.

Erachteraan dreunt de stem,
dondert het met de stem van zijn hoogheid,-
hij houdt hen niet in,
want zijn stem wil worden gehoord.

Met de donder van zijn stem
   bewerkt God wonderen,-
die grote dingen doet
en wij weten van niets.

Want tot de sneeuw zegt hij:
val op aarde!, en tot de plensbui: regen!-
en dan is er een plensbui
vanuit de regens van zijn sterkte:

de hand van iedere mens verzegelt hij,-
opdat elke sterveling
weet heeft van zijn doen;

dan komt het wildleven in zijn hinderlaag,-
in zijn holen zoekt het woning.

Uit de binnenkamer komt een windhoos,-
uit zijn voorraadschuren vrieskou.

Uit de adem van God geeft hij ijs,-
het wijde water wordt als gegoten.

Ja met vocht bezwaart hij het zwerk,-
verstrooit
de wolk van zijn licht.

En dat trekt her- en derwaarts,
   wendt zich naar zijn besturing,
   om te bewerken:
al wat hij het gebiedt
op het aanschijn van de wereld, de aarde,

óf als straffende staf voor zijn aarde,-
óf als blijk van vriendschap
laat hij het vinden.

Neem dit ter ore, Job,-
sta stil
en tracht te verstaan de wonderen van God.

Weet jij hoe God over hen beschikt,-
en laat schijnen
het licht van zijn wolk?

Weet jíj over het zweven van het zwerk,-
van de wonderen
van hem die volmaakt is in weten?

Jij wiens gewaden te warm zijn,-
wanneer de aarde rust moet houden
vanwege de zuiderhitte!

Maak jij met hem samen
   van wolken een gewelf,-
tot ze strak zijn
als een gegoten spiegel?

Laat ons weten
   wat we tot hem moeten zeggen,-
wij kunnen niets aanvoeren
gezien de duisternis.

Wordt het hem verteld wanneer ik zo spreek,-
als iemand iets zal zeggen,
wordt hij dan verslonden?

Welnu, ze zagen geen licht meer,
het scheen achter de wolken,-
de wind is voorbijgekomen
en heeft ze weggeveegd.

Uit het noorden genaakt goudglans,-
vanwege God,
vreeswekkend van pracht:

de Overmachtige, wij zullen hem niet bereiken,
   te groot van kracht,-
en recht, overvloedig in gerechtigheid,
die hij niet buigt.

Daarom hebben de stervelingen
   ontzag voor hem,-
die alle wijzen van hart
niet aanziet!
•