Al ben ik de kerel die ellende gezien heeft,
onder de stok van zijn verbolgenheid;

al heeft hij mij geleid en doen gaan
   naar het duister en niet naar het licht,

al verandert zijn hand tegen mij, iedere keer,
   heel de dag,
••

ben ik het wiens vlees en vel hij versleet,
wiens botten hij heeft verbrijzeld,

bouwde hij tegen mij een omsingeling op
   van alsem en absint,

borg hij mij op in duisternissen,
zoals de doden van eeuwig,-
••

geen uitweg was er,
   die had hij dichtgemetseld
   en mijn koperen ketting had hij verzwaard;

geen schreeuwen
   en hulpgeroep hielp mij ook,
hij sloot zich af voor mijn gebed;

gehouwen steenblokken
   metselde hij over mijn wegen,
van mijn paden maakte hij een doolhof,
••

de loerende beer was hij mij,
een leeuw op verborgen plekken;

dwaalwegen liet hij mij gaan
   en verscheurde mij,
   hij heeft een woestenij van mij gemaakt;

doelwit voor zijn pijl,
   daarvoor posteerde hij mij,
spande zijn boog,-
••

en liet de ‘zonen uit zijn koker’
komen in mijn nieren;

een lachertje
   voor heel mijn gemeenschap werd ik,
hun snarenspel, heel de dag,

en met bitterheden heeft hij mij verzadigd,
   mij met alsem gelaafd; aan
••

flinters liet hij mij de tanden bijten
   op de kiezel,
hij drukte mij neer in de as;

fluks werd mijn ziel beroofd van vrede
en vergat ik het goede leven;

futloos zei ik: wég is wat ik was
en wat ik verwachtte van de Ene!-
••

gedenk mijn ellende en ontheemdheid:
alsem en gal!-

gedenken, ja gedenken zult gij
hoe mijn ziel zich in mij neerbuigt;

gebukt zal ik dit terugbrengen in mijn hart
en hierop mijn verwachting funderen:
••

het zijn de vriendschapsdaden van de Ene
dat het niet met ons gedaan is,
dat zijn ontfermingen niet ten einde zijn;

helemaal nieuw zijn zij, ochtend na ochtend,
groot is uw trouw!-

hij, de Ene, is mijn deel, zegge mijn ziel,
daarom blijf ik wachten op hem;
••

in-goed is de Ene voor wie hoopt op hem,
voor de ziel die hem zoekt;

in-goed is het stil te wachten
op redding door de Ene;

in-goed is het voor een kerel
dat hij in zijn jeugd een juk draagt;
••

ja, laat hij eenzaam zitten en stil zijn
wanneer het hem is opgelegd;

ja, laat hij zijn mond neerdrukken in het stof:
misschien is er hoop!-

ja, laat hij zijn kaak toekeren aan wie
   hem slaat, en verzadigd worden van smaad!-
••