| 19 |
Opgebroken zijn we toen van Horeb
en we gingen
door heel die grote
en vreeswekkende woestijn
die ge hebt gezien
op weg naar het bergland van de Amoriet,
zoals de Ene, God-over-ons,
ons heeft geboden;
en we kwamen
tot Kadeesj Barnea.
| |
| 20 |
Toen zei ik tot u:
gekomen zijt ge tot aan het bergland
van de Amoriet,
dat de Ene, God-over-ons,
bezig is aan ons te geven;
| |
| 21 |
zíe,- gegeven heeft de Ene, God-over-jou,
het land aan jouw aanschijn:
klim óp en beërf het,
zoals tot jou gesproken heeft de Ene,
de God van je vaderen;
vrees niet en laat je niet breken!
| |
| 22 |
Toen zijt ge tot mij genaderd,
gij allen,
en hebt ge gezegd:
laten wij mannen
voor ons aanschijn heenzenden,
opdat zij voor ons het land verspieden
en tot ons terugkeren met een woord
over de weg
waarlangs we kunnen opklimmen
en de steden
waarbij we zullen aankomen!
| |
| 23 |
Het was goed in mijn ogen, dit woord:
ik nam uit hen twaalf mannen,
één man per stam;
| |
| 24 |
die wendden zich
en klommen het bergland in,
kwamen aan bij het beekdal Esjkol,-
druiventros,
en bespiedden het.
| |
| 25 |
Ze namen in hun hand mee
van de vrucht van het land
en daalden daarmee tot ons;
ze keerden tot ons terug met een woord:
goed is het land
dat de Ene, onze God,
bezig is aan ons te geven!
| |
| 26 |
Maar ge hebt niet willen opklimmen;
en hebt weerstreefd
de mond van de Ene, uw God.
| |
| 27 |
Jullie mórden in je tenten en zeiden:
omdat hij ons háát, de Ene,
heeft hij ons doen wegtrekken
uit het land van Egypte;
om ons over te geven in de hand
van de Amoriet,
om ons te verdelgen:
| |
| 28 |
wáár, waarheen klimmen we nu op?-
onze broeders hebben
ons hart van zijn kracht beroofd
door te zeggen:
een manschap groter en verhevener dan wij,
steden groot en steil tot in de hemelen,-
en zelfs zonen van Anakieten zagen we daar!
| |
| 29 |
Toen zei ik tot u:
weest niet radeloos en vreest niet voor hen!-
| |
| 30 |
de Ene, God-over-u,
die voor uw aanschijn uitgaat,
híj zal voor u oorlog voeren,-
zoals alles wat hij bij u gedaan heeft
in Egypte,
voor uw eigen ogen,-
| |
| 31 |
en in de woestijn waar je gezien hebt
hoe de Ene, je God, je heeft gedragen
zoals een man zijn zoon draagt,-
op heel de weg die ge zijt gegaan
tot uw aankomst bij dit oord!
| |
| 32 |
Maar ondanks dit woord
zijt ge zonder vertrouwen gebleven
in de Ene, uw God,
| |
| 33 |
die onderweg voor uw aanschijn uitgaat
om u een oord te zoeken
waar ge kunt legeren;
in de vuurgloed ’s nachts
om u zicht te geven op de weg
waarover ge gaat
en in de Wolk overdag.
| |
| 34 |
Toen hoorde de Ene de stem
van uw woorden;
hij vergramde en zwoer en zei:
| |
| 35 |
áls een man bij deze mannen
van dit boos geslacht
het goede land ooit ziet
dat ik heb gezworen
te geven aan hun vaderen!…
| |
| 36 |
behalve
Kaleb de zoon van Jefoenee: híj zal het zien
en aan hém geef ik het land
waarover hij zijn weg ging
en aan zijn zonen,
en wel omdat
hij volledig is blijven staan achter de Ene!
| |
| 37 |
Ook op mij is de Ene vertoornd geweest,
vanwege u, en hij zei:
ook jíj zult daar niet komen!-
| |
| 38 |
Jozua, de zoon van Noen,
die voor je aanschijn staat,
híj zal daar komen;
hém, sterk hem,
want hij zal het onder Israël verdelen.
| |
| 39 |
En uw kroost, waarvan ge gezegd hebt:
tot buit wordt het!,
uw zonen, die heden nog geen weet hebben
van goed en kwaad,
zíj zullen daar komen,-
aan hén zal ik het geven,
zíj zullen het beërven!-
| |
| 40 |
maar gíj, wendt u
en breekt op, de woestijn in,
de weg op naar de Rietzee!
| |
| 41 |
Ten antwoord hebt ge tot mij gezegd:
wij hebben gezondigd
tegen de Ene,
maar wij, opklimmen zullen we
en oorlog voeren
naar al wat de Ene, onze God,
ons heeft geboden!
En gij hebt u
per man zijn oorlogstuig aangegord
en gedacht lichtvoetig
het bergland in te klimmen.
| |
| 42 |
Maar toen zei de Ene tot mij:
zeg tot hen: ge zult niet opklimmen en niet
oorlogvoeren,
want ik ben niet in uw midden,-
indien ge niet wilt worden neergestoten
voor het aanschijn van uw vijanden!
| |
| 43 |
Zó sprak ik tot u,
en ge hebt nietgehoord;
ge hebt de mond van de Ene weerstreefd,
en kokend van overmoed
zijt ge het gebergte ingeklommen.
| |
| 44 |
Toen trok de Amoriet,
die in dat bergland zetelde,
u tegemoet,
en ze joegen u achterna
zoals bijen doen;
ze sloegen u uiteen in Seïr,-
tot aan Chorma.
| |
| 45 |
Weeklagend zijt ge teruggekeerd
naar het aanschijn van de Ene,-
maar de Ene heeft niet gehoord naar uw stem
en u niet het oor geleend.
| |