Voor het aanschijn
   van de boosdoeners die op mij jagen, ✡
mijn zielsvijanden
die mij hebben omsingeld!

Met vet hebben zij hun hart omsloten, ✡
hoogmoed spreken zij
met hun mond.

‘Onze schreden!’ Nu zijn ze rondom mij,- ✡
hun oogmerk is
dat men zich uitstrekt op de aarde!

Het lijkt op
een leeuw die belust is op roof, ✡
op een welp
die klaarzit op verborgen plekjes.

Sta op, Ene!-
treed zijn aanschijn tegemoet,
breng hem op de knieën, ✡
doe mijn ziel ontkomen
aan de boze door uw zwaard;

aan de lieden, door uw hand, Ene,
aan de lieden, uit dit bestel!- ✡
wier deel ligt in dit leven.

Al vult ge met wat gij bewaart hun buik,
   al verzadigen zich hun zonen, ✡
en laten ze hun overschot nog liggen
voor hun telgen,-

ik zal
gerechtvaardigd aanschouwen
uw aanschijn, ✡
bij het ontwaken mij verzadigen
aan uw gestalte.

Psalm 18 (17) • Diligam te, Domine. (Voor de koorleider,
v. de dienaar van de Ene,
v. David,
die voor de Ene onder woorden bracht
de woorden van deze zang,-
ten dage dat de Ene hem ontrukte
aan de greep van al zijn vijanden,
aan de hand van Saul;
hij zegt:)

Ik wil u minnen, Ene, o mijn sterkte, ✡

Ene, mijn steenrots en mijn bastion;

die maakt dat ik ontkom, mijn God,
mijn rots, bij hem vind ik toevlucht, ✡
mijn schild, de hoorn van mijn heil,
mijn hoge burcht!

Geloofd zij hij, ik riep tot de Ene: ✡
van mijn vijanden
werd ik gered!

Banden des doods hadden mij omvat, ✡
belials-beken vielen over mij heen.

Banden der hel hadden mij omringd, ✡
worgstrikken des doods
traden mij tegen.

In dit nauw riep ik tot de Ene,
   tot mijn God kreet ik om bijstand,-
hij hoorde uit zijn tempel mijn stem, ✡
mijn kreet om hulp
voor zijn aanschijn kwam aan in zijn oor.

Toen schokte en schudde de aarde,
de grondslagen van bergen sidderden, ✡
ze schokten,
want het was in hem ontstoken!

Rook steeg uit zijn neus,
een vuur uit zijn mond verteerde, ✡
gloeiende kolen
brandden van daaruit.

Hij neigde de hemel en daalde neer, ✡
een wolkenzwerk
onder zijn voeten.

Hij reed op een cheroev en vloog; ✡
hij zweefde
op de vleugels van de Geest.

Hij liet zich door duisternis verbergen,
als een loofhut om hem heen: ✡
duistere wateren,
een dichte massa wolken.

Uit de lichtglans
vóór hem voeren zijn wolkenmassa’s voort ✡
met hagel
en kolen vuur.

De Ene liet het in de hemel donderen,
de Allerhoogste gaf zijn stem, ✡
in hagel
en kolen vuur.

Hij schoot zijn pijlen af,
   wist hen te verspreiden, ✡
slingerde bliksems,- bracht hen in de war.

Zichtbaar werden de beddingen van wateren,
bloot lagen de grondslagen der wereld,
van uw schelden, o Ene, ✡
van het snuiven van
de geestesadem van uw neus!

Hij reikte van omhoog, nam mij mee, ✡
hij trok mij
uit wateren vele;

ontrukte mij
aan mijn vijand zo sterk, ✡
aan mijn haters,
mij immers te machtig.

Zij traden mij tegen
   ten dage van mijn nood, ✡
maar daar kwam de Ene mij te hulp.

Hij leidde mij uit in de ruimte; ✡
om zijn behagen in mij
schonk hij mij de vrijheid.

Mij vergold de Ene
   naar mijn gerechtigheid; ✡
naar de reinheid van mijn handen
gaf hij mij terug.

Omdat ik heb bewaakt
   de wegen van de Ene, ✡
ik ben geen booswicht geweest,
los van mijn God.

Want al zijn rechtsregels staan voor mij, ✡
en zijn inzettingen
laat ik niet van mij wijken.