| 22:1 |
David spreekt tot de Ene
de woorden van deze zang,-
ten dage dat de Ene hem
redt uit de greep van
al zijn vijanden, uit de greep van Saul.
|
| 22:2 |
Hij zegt:
Ene, mijn steenrots en mijn bastion,
voor mij die maakt dat ik ontkom!
|
| 22:3 |
Mijn God, mijn rots, bij hem vind ik toevlucht;
mijn schild,
de hoorn die mij redt,
mijn hoge burcht, mijn toevlucht,
mijn redding,-
van geweld red je mij!
|
| 22:4 |
Geloofd zij hij!- ik roep de Ene,-
en van mijn vijanden word ik gered.
|
| 22:5 |
Want mij omvingen brekende golven
vol dood,-
belials-beken vielen over mij heen.
|
| 22:6 |
Banden der hel hadden mij omringd,-
worgstrikken des doods traden mij tegen.
|
| 22:7 |
In dit nauw riep ik de Ene aan,
ik riep tot mijn God;
hij hoorde uit zijn troonhal mijn stem
en mijn kreet om hulp in zijn oren.
|
| 22:8 |
Toen schokte en schudde de aarde,
de grondslagen der hemelen sidderden,-
en schokten, want het was in hem ontbrand.
|
| 22:9 |
Rook steeg op uit zijn neus,
een vuur uit zijn mond vrat om zich heen;
gloeiende kolen brandden van daaruit.
|
| 22:10 |
Hij neigde de hemel en daalde neer;
een wolkenzwerk onder zijn voeten.
|
| 22:11 |
Hij reed op een cheroev en vloog;
liet zich zien op de vleugels van de wind.
|
| 22:12 |
Hij stelde duisternis rondom zich;
als loofhutten,-
duistere wateren, een dichte massa wolken.
|
| 22:13 |
Uit de lichtglans tegenover hem:
brandden gloeiende kolen vuur.
|
| 22:14 |
Vanuit de hemelen
liet de Ene het donderen,-
de Hoogste gaf zijn stem.
|
| 22:15 |
Hij schoot pijlen af
en wist hen te verspreiden,-
slingerde een bliksem
en bracht hen in de war.
|
| 22:16 |
Zichtbaar werden de beddingen der zee,
bloot lagen de grondslagen der wereld;
door het schelden van de Ene,
door het snuiven van de geestesadem
van zijn neus.
|
| 22:17 |
Hij reikte van omhoog en nam mij mee,-
hij trok mij uit het wilde water,
|
| 22:18 |
ontrukte mij aan mijn vijand zo sterk,-
aan mijn haters,
al waren zij steviger dan ik.
|
| 22:19 |
Zij traden mij tegen
op de dag van mijn rampspoed,-
maar toen werd de Ene mij een stut.
|
| 22:20 |
Hij leidde mij uit in de ruimte,-
hij schonk mij vrijheid,
want in mij had hij behagen.
|
| 22:21 |
Mij vergold de Ene naar mijn oprechtheid,-
naar de reinheid van mijn handen
gaf hij mij terug.
|
| 22:22 |
Omdat ik heb bewaakt
de wegen van de Ene,-
en geen booswicht ben geweest,
los van mijn God.
|
| 22:23 |
Want al zijn rechtsregels staan voor mij,-
en zijn wetten, ik zal daarvan niet wijken.
|
| 22:24 |
Volkomen wil ik horen bij hem,-
en worden bewaard
voor onrecht van mijn kant.
|
| 22:25 |
De Ene gaf mij terug
naar mijn oprechtheid,-
naar mijn reinheid, hem voor ogen.
|
| 22:26 |
Met een vriend sluit gij vriendschap,-
met een kerel volmaakt zijt gij volmaakt.
|
| 22:27 |
Met een zuivere betoont gij u zuiver,-
en met een draaier slingert gij ook.
|
| 22:28 |
Want een gemeenschap gebogen redt gij uit,-
en uw ogen zijn tegen de hovaardigen
die gij vernedert.
|
| 22:29 |
Want gij zijt mijn lamp, o Ene,-
de Ene klaart mijn duisternis op.
|
| 22:30 |
Want met u overloop ik een bende,-
met mijn God spring ik over een muur.
|
| 22:31 |
Deze Godheid, volmaakt is zijn weg;
wat de Ene zegt is gezuiverd,
een schild is hij
voor al wie schuilen bij hem.
|
| 22:32 |
Ja, wie mag God heten buiten de Ene?-
wie is een rots behalve onze God?
|
| 22:33 |
Deze Godheid is mij een veste van vermogen;
ik zal naspeuren hoe volmaakt zijn weg is.
|
| 22:34 |
Die mijn voeten maakt als de hinden,-
en op de hoogten mij laat stilstaan.
|
| 22:35 |
Die mijn handen leert hoe te vechten,-
mijn armen te spannen de bronzen boog.
|
| 22:36 |
Gij geeft mij het schild van uw uitredding,-
uw wekroep maakt mij sterk.
|
| 22:37 |
Mijn tred onder mij verruimt ge,
mijn enkels zwikken niet.
|
| 22:38 |
Ik joeg mijn vijanden na en heb ze verdelgd,-
ik keerde niet om tot ik ze had verdaan.
|
| 22:39 |
Ik verdeed ze, ik brak ze,
ze stonden niet meer op,-
ze lagen gevallen onder mijn voeten.
|
| 22:40 |
Gij omgordt mij met macht om te vechten,-
mijn tegenstanders
dwingt gij onder mij op de knieën.
|
| 22:41 |
Mijn vijanden
gaaft ge mij bij de nek,-
mijn haters, gij doet ze teniet.
|
| 22:42 |
Zij roepen om bevrijding,
maar niemand redt,-
tot de Ene, maar hij antwoordt hun niet.
|
| 22:43 |
Ik maal ze fijn als het stof van de aarde,-
als vuil van straten vertreed ik
en vertrap ik hen.
|
| 22:44 |
Gij doet mij ontkomen
uit de twistgedingen van mijn gemeenschap,-
bewaart mij om hoofd te zijn over volken,
een gemeenschap die ik niet kende
zal mij dienen.
|
| 22:45 |
Zonen van den vreemde zullen mij vleien,-
zo snel als het oor hoort naar mij horen.
|
| 22:46 |
Zonen van den vreemde zullen verwelken,-
sidderend uit hun burchten verdwijnen.
|
| 22:47 |
Leve de Ene, gezegend mijn Rots,-
hoog verheven
mijn God, de Rots die mij redt!
|
| 22:48 |
De Godheid
die mij wraak geeft,-
en doet afdalen manschappen tot onder mij!
|
| 22:49 |
Die mij uitleidt weg van mijn vijanden,-
aan mijn tegenstanders ontheft ge mij,
ontrukt mij aan de man van gewelddaden.
|
| 22:50 |
Daarom zal ik u loven, Ene, bij de volken,-
musiceren voor uw naam!
|
| 22:51 |
Die grote reddingen brengt aan zijn koning,-
en vriendschap bewijst aan zijn gezalfde,
aan David en zijn zaad, tot in eeuwigheid!
•
|
| Lees hoofdstuk 21 | Lees hoofdstuk 23 |