Psalmen

Psalm 18 (17) • Diligam te, Domine. (Voor de koorleider,
v. de dienaar van de Ene,
v. David,
die voor de Ene onder woorden bracht
de woorden van deze zang,-
ten dage dat de Ene hem ontrukte
aan de greep van al zijn vijanden,
aan de hand van Saul;
hij zegt:)

Ik wil u minnen, Ene, o mijn sterkte, ✡

Ene, mijn steenrots en mijn bastion;

die maakt dat ik ontkom, mijn God,
mijn rots, bij hem vind ik toevlucht, ✡
mijn schild, de hoorn van mijn heil,
mijn hoge burcht!

Geloofd zij hij, ik riep tot de Ene: ✡
van mijn vijanden
werd ik gered!

Banden des doods hadden mij omvat, ✡
belials-beken vielen over mij heen.

Banden der hel hadden mij omringd, ✡
worgstrikken des doods
traden mij tegen.

In dit nauw riep ik tot de Ene,
   tot mijn God kreet ik om bijstand,-
hij hoorde uit zijn tempel mijn stem, ✡
mijn kreet om hulp
voor zijn aanschijn kwam aan in zijn oor.

Toen schokte en schudde de aarde,
de grondslagen van bergen sidderden, ✡
ze schokten,
want het was in hem ontstoken!

Rook steeg uit zijn neus,
een vuur uit zijn mond verteerde, ✡
gloeiende kolen
brandden van daaruit.

Hij neigde de hemel en daalde neer, ✡
een wolkenzwerk
onder zijn voeten.

Hij reed op een cheroev en vloog; ✡
hij zweefde
op de vleugels van de Geest.

Hij liet zich door duisternis verbergen,
als een loofhut om hem heen: ✡
duistere wateren,
een dichte massa wolken.

Uit de lichtglans
vóór hem voeren zijn wolkenmassa’s voort ✡
met hagel
en kolen vuur.

De Ene liet het in de hemel donderen,
de Allerhoogste gaf zijn stem, ✡
in hagel
en kolen vuur.

Hij schoot zijn pijlen af,
   wist hen te verspreiden, ✡
slingerde bliksems,- bracht hen in de war.

Zichtbaar werden de beddingen van wateren,
bloot lagen de grondslagen der wereld,
van uw schelden, o Ene, ✡
van het snuiven van
de geestesadem van uw neus!

Hij reikte van omhoog, nam mij mee, ✡
hij trok mij
uit wateren vele;

ontrukte mij
aan mijn vijand zo sterk, ✡
aan mijn haters,
mij immers te machtig.

Zij traden mij tegen
   ten dage van mijn nood, ✡
maar daar kwam de Ene mij te hulp.

Hij leidde mij uit in de ruimte; ✡
om zijn behagen in mij
schonk hij mij de vrijheid.

Mij vergold de Ene
   naar mijn gerechtigheid; ✡
naar de reinheid van mijn handen
gaf hij mij terug.

Omdat ik heb bewaakt
   de wegen van de Ene, ✡
ik ben geen booswicht geweest,
los van mijn God.

Want al zijn rechtsregels staan voor mij, ✡
en zijn inzettingen
laat ik niet van mij wijken.

Als een volmaakte wil ik horen bij hem, ✡
worden bewaard
voor onrecht van mijn kant.

De Ene gaf mij terug
   naar mijn gerechtigheid, ✡
naar de reinheid van mijn handen
hem voor ogen.

Met een vriend sluit gij vriendschap, ✡
met een kerel volmaakt
zijt gij volmaakt.

Met een reine
betoont gij u rein, ✡
en met een draaier
slingert gij ook.

Want zo zijt gij:
   een gemeenschap gebogen redt gij uit, ✡
en ogen hovaardig slaat gij neer.

Want gij zijt het
   die mijn lamp weer licht geeft, ✡
de Ene, mijn God,
klaart mijn duisternis op.

Want met u neem ik een horde, ✡
met mijn God
spring ik over een muur.

Hij, God, volmaakt is zijn weg,
   wat de Ene zegt is gelouterd, ✡
een schild is hij
voor al wie toevlucht zoeken bij hem.

Ja, wie mag God heten buiten de Ene,- ✡
wie is een Rots
dan alleen onze God?

De God die mij omgordt met macht, ✡
hij geeft volmaaktheid aan mijn weg.

Hij maakt mijn voeten als hinden, ✡
op bergkammen
doet hij mij staan.

Die mijn handen geleerd heeft te strijden, ✡
mijn armen
te spannen de bronzen boog.

Gij geeft mij het schild dat mij redt,
   uw rechterhand ondersteunt mij, ✡
uw wekroep maakt mij sterk!

Mijn tred onder mij verruimt ge, ✡
mijn enkels
verslappen niet.

Ik jaag mijn vijanden na en haal ze in, ✡
ik keer niet om
tot ik ze heb verdaan.

Die ik brak zijn onmachtig tot opstaan, ✡
zijn gevallen
onder mijn voeten.

Gij omgordt mij met macht voor de strijd, ✡
mijn tegenstanders
dwingt gij onder mij op de knieën.

Mijn vijanden
gaaft ge mij bij de nek, ✡
mijn haters,
gij doet ze teniet.

Zij roepen om hulp, maar geen redder,- ✡
tot de Ene,
maar hij antwoordde hun niet.

Ik maal ze fijn,
als stof op het aanschijn van de wind, ✡
als vuil van de straten ruim ik ze op.

Gij doet mij ontkomen
   uit de twisten van een manschap,
   gij maakt mij tot een hoofd van volkeren, ✡
een gemeenschap die ik niet kende
zal mij dienen.

Zo snel als een oor hoort
   zullen ze naar mij horen, ✡
de zonen van een vreemde
zullen tegen mij liegen om vrede.

De zonen van een vreemde
   zullen verwelken, ✡
sidderend
uit hun burchten verdwijnen.

Leve de Ene, gezegend mijn Rots: ✡
hoog verheven
de God van mijn redding!

De Godheid
die mij wraak gaf, ✡
hij drijft manschappen voort, mij onderhorig!

Die mij doet ontkomen
aan mijn vijanden,
boven mijn tegenstanders mij verhief, ✡
aan een man van geweld
zal hij mij ontrukken.

Daarom, Ene,
   zal ik u danken onder de volken, ✡
musiceren voor uw naam!

Die grote reddingen brengt aan zijn koning,
   en vriendschap bewijst aan zijn gezalfde, ✡
aan David en zijn zaad,
tot eeuwig toe.