Ruth

Het geschiedt
in de dagen van het richten
der richteren:
er geschiedt honger in het land;
dan gaat uit Betlehem Judea een man weg
om zwerver-te-gast te zijn op de velden
   van Moab,
hij, zijn vrouw en zijn twee zonen.

De naam van de man is Elimelech,
de naam van zijn vrouw is Noömi
   en de naam van zijn twee zonen:
   Machlon en Kiljon;
   Efratieten zijn ze
uit Betlehem Judea;
ze komen aan op de velden van Moab en
   blijven daar.

Dan sterft Elimelech, de man van Noömi;
zij blijft over, zijzelf en haar twee zonen.

Die dragen zich
Moabitische vrouwen binnen;
de naam van de eerste is Orpa,
de naam van de tweede Ruth;
ze zetelen daar zo’n tien jaren

als ook zij tweeën sterven,
   Machlon en Kiljon;
de vrouw blijft over
zonder de twee haar geboren zonen
   en zonder haar man.

Dan staat ze op, zij met haar schoondochters,
en keert om van de velden van Moab;
want op het veld van Moab
   heeft zij gehoord
dat de Ene naar zijn gemeente
   heeft omgezien
door aan hen brood te geven.

Ze trekt weg
uit het oord waar zij heeft verbleven,
en haar twee schoondochters met haar;
ze gaan op weg
om terug te keren naar het land van Juda.

Maar dan zegt Noömi
   tot haar twee schoondochters:
gaat heen, keert terug,
ieder naar het huis van haar moeder!-
moge de Ene met u doen in vriendschap
zoals gij gedaan hebt met de gestorvenen
   en met mij!-

moge de Ene aan u geven
dat ge een rustplaats vindt:
ieder het huis van haar man!
Dan kust zij hen,
maar zij verheffen hun stem en wenen.

Ze zeggen tot haar:
nee, we keren naast jou terug
   naar je gemeenschap!

Noömi zegt: keert terug, mijn dochters,
waarom zoudt ge met mij meegaan?-
heb ik nog zonen in mijn ingewanden
   die mannen kunnen worden?-

keert terug, mijn dochters, gaat heen,
want ik ben te oud geworden om van
   een man te zijn;
stel dat ik zei: er is hoop voor mij!-
ook al zou ik vannacht van een man zijn
en ook al baarde ik zonen,

zoudt ge daarvoor wachten,
totdat zij groot worden,
zoudt ge u daarvoor onthouden
en niet van een man worden?-
nee, mijn dochters,
want het is mij veel bitterder dan u
dat de hand van de Ene
   tegen mij is uitgevaren!

Zij verheffen hun stem en wenen nogmaals;
Orpa kust haar schoonmoeder,
maar Ruth heeft zich aan haar vastgeklampt.

Zij zegt:
zie, je schoonzuster is teruggekeerd
naar haar gemeente en haar god;
keer terug, je schoonzuster achterna!

Maar Ruth zegt: dring er niet bij mij op aan
om jou te verlaten en terug te keren
   van achter jou;
want waarheen jij gaat zal ik gaan
en waar jij vernacht zal ik vernachten:
jouw gemeente is mijn gemeente
en jouw God is mijn God!-

waar jij sterft zal ik sterven
en dáár wil ik begraven worden;
zó moge de Ene mij doen en zó toevoegen,
want alleen de dood
zal scheiding maken tussen mij en jou!

Zij ziet in
dat zij vastbesloten is
   om met haar mee te gaan;
ze houdt op daarover tot haar te spreken.

Ze gaan verder, zij tweeën,
totdat zij in Betlehem komen;
en het geschiedt
als zij in Betlehem komen
dat heel de stad over hen in beroering raakt
en dat de vrouwen zeggen: is dit Noömi?

Zij zegt tot hen:
roept tot mij niet: Noömi,- aangename,
roept tot mij: Mara,- bittere,
want de Machtige heeft het mij zeer
   bitter gemaakt!-

ik, vol ben ik gegaan
en leeg heeft de Ene mij laten terugkeren;
waarom zoudt ge tot mij Noömi roepen?-
de Ene heeft mij vernederd
en de Machtige heeft mij kwaad gedaan!

Zo keert Noömi terug,
en Ruth, de Moabitische,
   haar schoondochter, keert met haar
mee terug van de velden van Moab;
zij
zijn in Betlehem aangekomen
   in het begin van het gerste-maaien.