Joël

Woord^* Of: spreken. van de Ene
dat is geschied
tot Joël, zoon van Petoeël.

Hoort dit, o oudsten,
leent het oor, / alle ingezetenen van het land:
is dit geschied in uw dagen
of in de dagen van uw vaderen?

Vertelt erover aan uw zonen,-
en uw zonen aan hun zonen
en hun zonen / aan een generatie daarna!

Wat de knaagbek overliet / vrat de sprinkhaan op,
wat de sprinkhaan overliet / vrat de langpoot op,-
en wat de langpoot overliet / vrat de kaalvreter op.

Wordt wakker, dronkaards en weent,
jammert, allen die wijn drinkt,-
over de nieuwe wijn
omdat die van uw mond is afgesneden!

Want over mijn land / is een volk opgeklommen,
kernachtig en niet te tellen;
zijn tanden zijn tanden van een leeuw,
het gebit van een leeuwin heeft het.

Het heeft mijn wijnstok gemaakt / tot een woestenij
en mijn vijgenboom / tot een geknakte tak;
haar schors heeft het afgeschild / en weggeworpen,
en haar ranken zijn wit geworden.

Kerm,
zoals een maagd, omgord met een rouwzak,
om de meester van haar meisjestijd!

Afgesneden is broodgift, en plengoffer,
   van het huis van de Ene,
in rouw zijn de priesters,
die ten dienste staan aan de Ene;

overweldigd is het veld,
in de rouw de –rode– grond,-
ja, overweldigd is het graan,
verdroogd de most, verlept de olie.

Staat beschaamd, boeren,
jammert, wijngaardeniers,
over de tarwe en over de gerst,-
want de oogst van het veld is verloren!

De wijnstok is verdroogd,
de vijgenboom verlept;
granaat,
ook palm en appelboom,
alle bomen te velde drogen in,
ja, beschaamd is de vrolijkheid weggedroogd
   uit de kinderen van Adam.
••

Omgordt u en weeklaagt, o priesters,
jammert, bedienden van het altaar,
komt en overnacht in rouwzakken,
bedienden van mijn God!-
want onthouden aan het huis van uw God
   wordt broodgift en plengoffer.

Heiligt een vasten, roept een hoogtij uit,
verzamelt de oudsten,
al gij ingezetenen van het land,
in het huis van de Ene, uw God,-
en schreeuwt het uit tot de Ene!

Ach, wat een dag!-
want nabij is de dag van de Ene
en als overmacht van de Machtige
   komt hij.

Is niet tegenover onze ogen
   het eten weggemaaid,-
uit het huis van onze God
   vreugde en gejuich?

Verschrompeld zijn de zaadkorrels
onder hun aardkluiten,
voorraadkamers verwoest,
schuren gesloopt,-
omdat het graan verschrompeld is.

Ja, de dieren zuchten eronder;
de kuddes rundvee zijn onrustig
omdat er geen weide voor hen is,-
zelfs de schaapskudden
   lijden onder die schuld.

Tot u, Ene, roep ik,-
omdat een vuur
de oases in de woestijn heeft verteerd
en een vlam
alle bomen op het veld heeft verzengd!

Zelfs het gedierte des velds
   smacht naar u,-
omdat beddingen vol water zijn verdroogd
en een vuur
de oases in de woestijn heeft verteerd.
•