Hosea

Toen ik Israël genezing wilde brengen,
werd openbaar
Efraïms ongerechtigheid
en Samaria’s kwade daden:
dat hun handelen een en al leugen was,-
een dief kwam binnen
en buiten stroopte een roversbende;

zij zeiden nooit iets tot hun hart,
terwijl ik al hun kwaad indachtig bleef,-
en nu omringen hen hun handelingen
die tegenover mijn aanschijn zijn geschied.

Met hun kwaad verheugden zij een koning,-
met hun verloocheningen vorsten.

Allen zijn zij vreemdgangers,
zoals een oven
blijft branden nadat een bakker
ophoudt met stoken,
met kneden van het deeg totdat het is gegist;

op de dag van onze koning
hebben vorsten hem ziek gemaakt
   met de gloed van wijn,-
terwijl hij die spotters de hand reikte;

toen zij naderden
was hun hart als een oven door hun arglist;
heel de nacht sliep hun toorn,
maar ’s ochtends
brandde hij als een laaiend vuur;

allen gloeiden zij als een oven
en verteerden hun rechters;
al hun koningen vielen
maar niet één van hen riep tot mij.

Efraïm,
door de gemeenschappen
   heeft hij zich week laten maken^* Of: zich laten verwarren.;
Efraïm is een koek in de as geworden
   die niet wordt gekeerd.

Vreemdelingen hebben zijn kracht verteerd,
maar hij weet het zelf niet;
ook heeft hij er grijs haar bij gekregen,
maar hij weet het zelf niet.

Israëls hoogmoed is door zijn verschijning
   verootmoedigd,-
toch zijn zij niet teruggekeerd naar de Ene, hun God
en hebben ze hem in dit alles niet gezocht.

Efraïm is geworden
als een dom duifje, zonder hersens;
Egypte roepen ze, naar Asjoer gaan ze.

Maar zodra ze ergens heen gaan
zal ik over hen mijn klapnet uitspreiden,
als de vogels in de hemel zal ik hen neerhalen;
ik zal hen opsluiten
zodra ik hun zwerm hoor!
••

Wee hun dat ze van mij zijn weggefladderd,
hun wacht geweld
omdat ze zich tegen mij hebben misgaan;
ík wilde hen loskopen,
maar zíj
hebben leugens over mij gesproken!

Ze hebben niet met heel hun hart
   tot mij geschreeuwd,
maar liggen op hun rustbanken te janken;
om koren en most takelen zij zich toe,
   en gaan ze van mij weg.

Ík heb hen getuchtigd,
hun armen sterk gemaakt,-
maar tegen mij beramen zij kwaad.

Zij keren om, maar niet naar de Allerhoogste,
ze zijn geworden als een bedrieglijke boog;
hun vorsten zullen vallen door het zwaard,
   vanwege het venijn van hun tong;
dat is tot hun bespotting in het land Egypte.