Lucas

Maar het geschiedt vervolgens
dat híj zijn weg is gegaan,
langs stad en dorp
predikend en aankondigend
het koningschap van God,-
met bij zich de twaalf

en enkele vrouwen die waren genezen van
boze geesten en van ziekten:
Maria met de roepnaam Magdalena,
uit wie zeven demonieën zijn weggegaan,

Johanna, de vrouw van
Herodes’ landvoogd Choesas,
Susanna en vele andere
die hun van dienst zijn geweest
met wat zij onder zich hadden.

Maar als een talrijke schare samenstroomt,
omdat er per stad op hem aantrekken,
zegt hij in een zinnebeeld:

de zaaier gaat uit om zijn zaad te zaaien;
terwijl hij zaait valt ervan langs de weg:
dat wordt vertrapt,
en de vogels van de hemel eten het op;

een ander deel valt op de rotsgrond:
terwijl het opgroeit verdort het,
omdat het geen vocht heeft;

een ander deel valt
midden tussen de dorens;
de dorens groeien mee op en verstikken het;

een ander deel valt
in de goede aarde, groeit
en draagt honderdvoudige vrucht!
Dat zeggend heeft hij luid geroepen:
wie oren om te horen heeft moet horen!

Maar zijn leerlingen hebben hem gevraagd:
wat wil dit zinnebeeld?

Maar hij zegt:
aan u is het gegeven
de geheimen van Gods koningschap
te kennen,
aan de overigen in zinnebeelden,
opdat zij
‘ziende niet zien en horende
niet verstaan’ (Jes. 6,9-10);

maar dit is het zinnebeeld:
het zaad is het spreken van God;

maar die langs de weg
zijn zij die het horen;
vervolgens komt de tweedrachtzaaier
en neemt het gesprokene weg
van hun hart, opdat zij niet
gaan geloven en worden gered;

maar die op de rots
zijn zij die wanneer zij het horen
het gesprokene met vreugde ontvangen;
en dezen hebben geen wortel:
die voor een moment geloven
en in een moment van beproeving
afstand nemen;

maar wat in de dorens valt,
dezen zijn het die horen
en onder zorgen, rijkdom
en de genietingen des levens doorgaand
gaandeweg worden verstikt
en het niet uitdragen;

maar dat van ‘in de edele aarde’,
dezen zijn het
die met een edel en goed hart
het gesprokene horen
en in volharding vrucht dragen;

maar niemand die een lamp aansteekt
verstopt die in een kruik
of zet hem onder een rustbank;
nee, hij zet hem op een lampvoet,
opdat wie binnentreden
het licht kunnen bekijken;

want er is niets verborgens
dat niet openbaar zal worden
en geen verborgenheid
die niet bekend wordt
en in de openbaarheid komt;

kijkt dan uit hoe ge hoort;
want wie heeft-en-houdt,
aan hem zal gegeven worden;
en wie niet heeft-en-houdt,
ook wat hij meent te houden
zal hem worden afgenomen!

Maar zijn moeder landt bij hem aan,
en ook zijn broers;
vanwege de schare
zijn zij niet bij machte geweest hem te bereiken.

Maar hem wordt aangekondigd:
buiten staan je moeder en je broers
en willen je zíen!

Maar ten antwoord zegt hij tot hen:
mijn moeder en mijn zusters-en-broeders,
dat zijn zij die het spreken van God
horen en doen!

Maar het geschiedt op een van de dagen:
hij stapt in een boot,
hij en zijn leerlingen,
en zegt tot hen: laten we oversteken
naar de overkant van het meer!
En ze koersen óp.

Maar terwijl zij varen slaapt hij in.
Er daalt een wervelwind neer op het meer;
ze zijn volgelopen en in nood geraakt.

Maar ze komen bij hem,
wekken hem, zeggend:
meester, meester, we vergaan!
Maar helemaal ontwaakt, bestraft hij
de wind en de woestheid van het water,
en die houden op,
en wat geschiedt, is: stilte.

Maar hij zegt tot hen:
wáár is uw geloof?
In vreze en verwondering
zeggen zij tot elkaar: wie ís hij toch?-
dat hij én de winden én het water
opdrachten geeft
en zij hem onderhorig zijn!

Ze zakken af naar
de landstreek van de Gerasenen,-
die tegenover Galilea ligt.

Maar als hij uittrekt het land op,
treedt zomaar een man
hem tegemoet, uit de stad;
hij heeft demonieën in zich:
sinds geruime tijd
trekt hij geen kleding meer aan
en verblijft hij niet in een huis
nee, in de rotsgraven.

Maar als hij Jezus ziet
valt hij opschreeuwend voor hem neer
en met grote stem zegt hij:
wat is er tussen mij en jou,
Jezus, zoon van God de Allerhoogste?-
ik smeek je: pijnig me niet!

Want hij heeft aan de onreine geest
afgekondigd dat hij moet
uittrekken uit deze mens;
want tijden lang heeft hij hem aangegrepen,
en moest hij, ter bewaking,
met kettingen en voetboeien
vastgebonden worden;
maar dan verbrak hij de banden
en werd hij door de demonie
de woestijnen ingedreven.

Maar Jezus vraagt hem: wat is je naam?
Hij zegt: Legioen!-
omdat de demonieën met vele
in hem zijn binnengekomen.

Ze hebben hem aangeroepen
dat hij hun niet zou opdragen
de afgrond in te gaan.

Maar er is daar een kudde van
heel wat zwijnen geweest
die geweid werd in het bergland;
ze roepen hem aan dat hij hun zal toestaan
hén binnen te komen,
en hij staat hun dat toe;

maar wegkomend uit die mens
komen de demonieën bij de zwijnen binnen;
de kudde beweegt zich van de helling af
het meer in en verdrinkt.

Maar als zij die hen weiden
zien wat is geschied,
vluchten ze en verkondigen het
aan de stad en aan de velden.

Maar zij komen naar buiten
om te zien wat is geschied;
ze komen aan bij Jezus
en vinden de mens,
uit wie de demonieën zijn gekomen,
gekleed en bij zijn verstand
zittend aan de voeten van Jezus;
zij worden bevreesd.

Maar zij die alles hebben gezien
verkondigen aan hen
hoe hij die door demonieën werd beheerst
is gered.

Heel de menigte
uit de landstreek van de Gerasenen
vraagt hem om bij hen weg te gaan,
omdat zij omvat zijn door grote vreze;
en hij stapt in de boot en keert terug.

Maar de man
uit wie de demonieën zijn gekomen
heeft hem gesmeekt
met hem samen te mogen zijn;
maar hij laat hem los, zeggend:

keer terug naar je huis
en verhaal al wat God je heeft gedaan!
Hij gaat weg,
heel de stad door predikend
al wat Jezus aan hem heeft gedaan.

Maar als Jezus terugkeert
heet de schare hem welkom,
want allen zijn ze
veel van hem gaan verwachten.

En zie, er komt een man aan
wiens naam is Jaïrus;
hij is de overste van de samenkomst geweest.
Neervallend voor Jezus’ voeten
heeft hij hem gesmeekt in zijn huis te komen,

omdat de eniggeboren dochter
van zo’n twaalf jaren die hij had
stervende was.
Toen hij erheen ging,
verstikten de scharen hem.

Een vrouw die sinds twaalf jaren
een bloedvloeiing heeft,
aan heelmeesters heel haar levensonderhoud
vergooit
en door niemand genezen kan worden,

komt van achteren naar hem toe
en grijpt de franje van zijn kleed vast;
en onmiddellijk
staat haar bloedvloeiing stil.

Jezus zegt:
wíe is dat die mij vastgrijpt?
Als allen het loochenen zegt Petrus:
meester, de scharen
omvatten u en dringen u weg!

Maar Jezus zegt:
iemand heeft mij vastgegrepen,
want ík herkende dat er een kracht
uit mij is gekomen!

Maar de vrouw ziet in dat zij
niet onopgemerkt blijft
en komt bevend naar voren;
ze valt voor hem neer
en heeft voor het aanschijn van
heel de gemeenschap verkondigd
om welke reden zij hem heeft vastgegrepen,
en hoe zij onmiddellijk is geheeld.

Maar hij zegt tot haar:
dochter, je geloof heeft je gered;
‘ga heen tot vrede’ (1 Sam. 1,17)!

Hij is nog niet uitgesproken
of daar komt iemand
bij de samenkomst-overste en zegt:
je dochter is gestorven;
kwel de leermeester niet!

Maar Jezus hoort dat en antwoordt hem:
vrees niet, geloof alleen,
zij zal worden gered!

Maar als hij bij het huis aankomt
laat hij niemand met hem binnenkomen
dan Petrus, Johannes en Jakobus,
en de vader van het meisje en de moeder.

Maar allen hebben haar beweend
en betreurd;
maar dan zegt hij: weent niet,
ze is niet gestorven, nee, ze slaapt!

Ze hebben hem uitgelachen,
wetend dat ze was gestorven.

Maar híj grijpt krachtig haar hand
en zegt met luider stem:
meisje, word wakker!

Haar geestesadem keert terug
en onmiddellijk staat zij op;
hij draagt op
dat haar te eten wordt gegeven.

Haar ouders staan versteld.
Maar hij kondigt voor hen af
om aan niemand te zeggen wat is geschied.